← Geri dön: Enstelasyon

Artık dokunduğunda ağlıyorum

Çakılı bir duvar çivisine asılı olan çerçevede göçükten çıkarılan kardeşimin annem tarafından çekilmiş fotoğrafı mevcuttur. Fotoğraf özne olmamı simgelerken, tesadüf eseri kardeşimi göçükten çıkardığımızda elin etrafının kırmızı battaniye ve beyaz çarşafla sarılı fakat elin açıkta olması çok trajik bir görüntüdür. Renkler yaşadığımız ülkenin bayrağını temsil ederken, rastlantısal olarak gelişen bu fotoğraf belki de evrenin bizlere, görünmeyeni, benzer duygular içerisinde olan varlıkların bir imgesini bile oluşturmuş olabilir. Bir gösterge gibidir. Elin açıkta kalması yalnız bırakıldığımızın, ölüme terk edildiğimizin çarpıcı bir göstergesidir. Ve daha niceleri… Kalkık, dökülmüş boya, yıkık duvar ve döküntüleri bu tür ayrımcılıklara maruz kalan, çoğunlukla potansiyelini gerçekleştirememiş ve bu sebeplerle maddi kazancı olmayan, maddi durumundan ötürü de döküntü, konforsuz ve güvenli olmayan yerlere sürgün edilen bireylerin yaşam alanını simgeler. Tam da bunların öznesiyken yaşadığımız Hatay depreminden birinci dereceden etkilendim. Kardeşim Irmak’ı, “trans deneyimli” erkek arkadaşı Buğra’yı, teyzemi ve dokuz yaşındaki çocuğunu kaybettim. Bu kişiler queer, kadın ve kendi hayat düzenlerini kurmaya çalışan, çoğumuz gibi bu hengâmenin içinde var olmaya çalışan kişilerdi. Yukarıda bahsettiğim ayrımcılığa maruz kalan bu kişiler, mülksüzleştirme politikalarının kendi hayatım üzerindeki en gerçek tasvirlerindendir.