Söz uçar, hafızalarda kalır (Seri)
Bir Buluntu Fotoğraf Kolaj Serisi ve Benlik, Hafıza ve Toplum Üzerine Bir Anlatı
Gözlerimiz fotoğraflara bakar, ancak zihnimizde anılar canlanır. Bir fotoğraf, geçmişi hatırlatmak için güçlü bir araçtır.
Ancak fotoğrafların kendileri de zamanla solabilir, yıpranabilir ve kaybolabilir. “Söz uçar, hafızalarda kalır” deyimi, fotoğrafların zamanla yok olabileceğini, ancak anıların hafızamızda yer edeceğini ifade eder. Bu anlayıştan yola çıkarak, buluntu fotoğrafların kesilip kolaj yapılarak ve arkasındaki yazıların kompozisyona eklenerek oluşturulan bir seri çalışma, benlik, hafıza ve toplum hakkında düşündürücü bir anlatı sunabilir.
Bu fotoğraf kolaj serisi, buluntu fotoğrafların yaratıcı bir şekilde kullanılmasıyla ortaya çıkar. Buluntu fotoğraflar, geçmişten gelen rastgele veya unutulmuş fotoğraflardır ve zamanla kaybolmuş, terk edilmişlerdir. Ancak bu fotoğraflar, kendilerine ait bir hikâye taşırlar ve izlerini sürmek, onların hikâyelerini yeniden canlandırmak için bir fırsat sunar bu kolaj serisi.
Kolaj tekniği, farklı fotoğrafları bir araya getirerek yeni bir anlam yaratma imkânı sağlar. Bu seride, buluntu fotoğrafları keserek, birleştirilerek ve sıkıştırarak oluşturulan kolajlar, izleyicinin yaratıcılığı ve hayal gücünü kullanarak farklı anlatılar ortaya çıkarmasına yardımcı olur. Farklı zamanlardan, farklı yerlerden ve farklı kişilerden fotoğrafların bir araya gelmesi, geçmişi ve şimdiyi birleştirir, zamansal ve mekânsal sınırları aşar.
Yazılar, fotoğrafları metinleştirmek suretiyle, fotoğraflarda yazılara form kazandırarak hikâyelerin ve anıların daha derinlemesine anlatılmasına olanak tanır. Soyut kompozisyonlara eklenen yazılar, o anıların nasıl hatırlandığına, yorumlandığına ve anlatıldığına dair ipuçları sunar. Metin, fotoğrafların üzerinde yeni anlamlar yaratır, izleyicilere kendi yorumlarını yapma fırsatı verir ve onları düşündürür.
Başka bir noktadan bakacak olursak, 1900’lerin başına kadar kadınlar ve queerler yazar, şair vb. mesleklerde kabul görmüyorlardı. Anı ve mektup yazılarının edebî eser statüsüne kabulüne kadar değişmedi bu durum. Tam da bu noktada esere dönüşen bu fotoğraflar, görünmeyene alan açmakla ilgili olduğu için queer, feminist bir noktaya da değinir.